Gdy Marta zaczęła się rozbierać...

Prezes zaproponował jej sesję fotograficzną.

Marta podjęła wyzwanie.

chór akademicki profesora szyrockiego w szczecinie

Przyjął pierwszą pozę.

Niektórzy nie mogli na to patrzeć...

Publiczność żywo reagowała na kolejne pozy...

Mimo wysiłków Szymona Prezes wciąć preferował Martę. Przeprowadził z nią rozmowę dyscyplinującą, namawiąjąc ją do rezygnacji z sesji.

Wszycsy zrobili wielkie "UUUU..." Szymonowi

Szymon wszystkich uciszał

chórzyści zebrali się w sobie

Szymon radził się tubylców...

Niestety nie rozumiał co mówią...

Chciał wyszystkich wystraszyć

Chórzyści się nie bali, ale drzewa stanęły na baczność.

musiałem to wtrącić...

Gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta - najpiękniejsze zdjęcie zostało zrobione Grzesiowi

Na skutek próśb o uczenie się tekstu - wielu wybrało wspólne spokojne powtarzanie Habaner w wodzie...

Krzysiu tekst doskonale znał.

Jacek próbował uczyć Ewelinę.

Asia z wielkim podziwem przyglądał się pięknym kaczuszkom pływającym w basenie.

A Wojtek wdepnął w kupkę!

Miszcz drugiego planu

A Szymon siedział se spokojnie, bo jako jedyny nie musi znać tekstu

Pojechaliśmy do pięknego Kościółka do odległej miejscowości, w której rozpętała się burza z prawdziwymi piorunami.

Zaśpiewaliśmy piękny koncert. Z krótką przerwą na łyk wody.

Publiczność zgotowała nam wielką przyjemność długimi oklaskami i gratulacjami po hiszpańsku.

i w ogóle było tam pięknie...

wyglądaliśmy podobnie jak córka naszych gospodarzy - młodo i różowo

Podziękowaliśmy Bernardowi za zorganizowanie nam gościny.

Spakowaliśmy się do autobusu i ruszyliśmy do Hiszpanii

Na jednym z postojów Martusia zrobiła sesję Przemkowi

Potem Stanisław zrobił sesję Martusi i Przemusiowi

Ja pyknąłem minutową sesję Ani i Wojtkowi

A Ania to nie wiem komu zdjęcia robiła...

Podczas gdy Martusia żegnała się z Polską...

Grzesiu nie próżnował w końcu to Francja...

Ola bardzo się cieszyła, że jest na wyjeździe z Chapsem.

Prezes się uśmiecha bo rozdzielił chórzystów do rodzin.

Mietek czuł zapach sera...

Stanisław śmiał się do sera. Do tego co go Mieczysław czuł.

Bartek miał popołudnie bez sera.

Ania czuła wiatr od sera we włosach.

Wojtek patrzył na ser z góry.

Ola też. Ale ona go czuła bardziej. Spowodował u niej skórcz mięśni mimicznych.

Wręczenie nagród dyrygentom na konkursie Habaneras y polifonia w Torravieha w Hiszpanii

Prezes Chaps tuż przed ogłoszeniem wyników

Powielu próbach, koncertach i stresach przed występem koncertowym i przed ogłoszeniem wyników...

A pracy było wiele...

Korzystamy z uroków pobytu w Hiszpanii

I wciąż ciężko pracujemy

Rozpoczęło się tradycyjnie-próbą. Dyrygent chciał jednak widzieć, słyszeć i czuć tylko CHAPS. Prosił byśmy śpiewali chyba na stojąco (tłumacz mówił: CHAPS wyżej!).

Wsparci muzyką i dobrym słowem naszego pianisty...

...niczego się nie baliśmy.

Trwaliśmy w skupieniu.

Nutki były bardzo emocjonalne i wzbudzały skrajne zachowania.

Jeden nie chciał na nie patrzeć, jeden nie chciał słuchać...

Ale wystarczyło jedno spojrzenie Adama...

...by niechęć została zastąpiona radością i chęcią do dalszej pracy.

Nie wiem tylko, dlaczego Adam nie chciał spojrzeć na Michała?

ani Wojtka...

ani Sebastiana...

Tylko patrzył na dyrygenta, który taką dostał chęć, że ręka mu drżała.

Wraz z intensywnością patrzenia rósł nie tylko nasz zapał do pracy, ale rósł też kościół w oczach.

Edward też patrzył....

Ale nikt tak nie patrzy tak jak Adam...

głowa chciała się zespolić z nutami...

Innym głowa zespalała się z urządzeniami do pisania partytur.

Tymczasem Martusia patrzyła na Przemusia

Muzyka brzmiała cudnie, staraliśmy się jak tylko umieliśmy. A jak nie umieliśmy...

...to się pięknie uśmiechaliśmy, albo...

albo i nie...

albo i tak

albo tak

a inni próbowali sobie przypomnieć

Dyrygent nagle przerwał granie i śpiewanie

Nie mógł w tym wszystkim odnaleźć CHAPSu. Nawet w nutach go nie widział.

Ktoś z sali podobno widział CHAPS na mieście...

Niektórzy twierdzili, że chapsowi pomyliły się kościoły...

czy jakoś tak

ja w to nie wierzę

przecież jestśmy za fajni, żeby zabłądzić do kościoła

zupełnie nie wiem, z czego Gosia tak się cieszyła...

chyba cieszyło ją to, że kamerton jest naszym bezbłędnym przewodnikiem, zarówno w niemieckich śpiewniczkach jak i w drodze do kościoła

albo piękny koncert organowy ją rozbawił

Kasia uwielbia muzykę organową

nie rozumiem dlaczego, przecież uwielbiać należy wyłącznie chapsowe śpiewy

Dyrygent nie mogąc znaleźć chapsu przeprowadził sondaż wśród osób przypadkowo napotkanych na ulicy- ten pan podobno widział Chaps nad morzem

ten pan bardzo się zdziwił, gdy usłyszał, że chaps może być nad morzem - zdecydowanie zaprzeczał

nasz fotoreporter postanowił to sprawdzić

było tam wiele osób, jedak nikt się do bycia chapsem nie przyznawał

ładni ci ludzie nad morzem są

może chaps jest tam na dole...

tak se to wrzuciłem

może chaps pływa żaglówką??

a może tym statkiem??

nad morzem były zarówno dziewczęta

jak i dziwnie przytulający się chłopcy

nadmorscy ludzie przekonywali się nawzajem, że chapsu tu nigdy nie było

no i rzeczywiście nikogo nie było, co widać na tym poziomym zdjęciu

żeby być bardziej wiarygodnym, pokazuję to również na zdjęciu pionowym

a może chaps lata na niebie??

ładne, nie?

nie znam tych ludzi, ale prosili o zdjęcie...

nie było chapsu, ale nie brakowało uśmiechniętej młodzieży...

chciałem robić zdjęcia braku chapsu, ale ciągle ktoś wchodził mi w kadr

nie znalazłwszy chapsu na plaży szykałem na placu zabaw, ale też nie było

godzina koncertu nadeszła, a dyrygent wciąż nie miał na scenie chapsu

można było dostrzec na scenie piękne dziewczęta

i nie brzydkich chłopców

i tu...

i tu...

i tu...

i tu...

jednak najwięcej było muzyków dziwnych...

którzy nijak nie przypominali ani sobie melodii...

ani chórzystów chapsu

i w ogóle jacyś byli niezadowoleni

i tak miast śpiewać - robili głupie miny (ta jest spośród nich najbardziej wykrzywiona )

i ot tak się uśmiechali...

i w ogóle nie interesował ich dyrygent, bo tak naprawdę to oni chcieli zostać fotomodelami a nie muzykami...

dyrygent w trakcie koncertu modlił się, by w końcu odnalazł chaps, który znał jako bardzo elastyczny, wytrzymały, czasem nadęty jak balon, jednak nieraz niezbędny na koncercie...

na koniec rozejrzał się i niestety chapsu na sali nie odnalazł - po koncercie szybciutko skoczył na zakupy, gdzie przy kasie odnalazł upragniony chaps

prawdziwy chaps kosztuje zaledwie 0,99 Euro

Jako pierwsze wystąpiły Wesołe Krasnoludki.

Słuchaliśmy ich konceru w skupieniu.

Potem dech w piersiach zaparło, gdy nasz były chórzysta odśpiewał partię solową w konkurencyjnym chórze.

Dyrygent nie był przygotowany do wystawienia solisty. Troszkę się zafrapował.

Grzegorz się stresował, że to jego wybierze dyrygent.

Edward jako pierwszy szukał dyrygenta wzrokiem, by zaproponować mu swoją kandydaturę.

Tymczasem Kasia próbowała wzrokiem zaczarować fotografa.

Tymczasem on się nie dał, bowiem ma już piękną narzeczoną

Ponoć kochać - znaczy patrzeć w tym samym kierunku

Dziewczęta prężyły się, by Szymon wybrał do solówki którąś z nich.

Szymon ogłosił piewrszy konkurs - solówkę dostanie ta osoba, który najpiękniej otworzy usta.

Zrobiło się zamieszanie.

Bartek żaby nie przypomina więc zrezygnował z tych eliminacji.

Usta nie wyłoniły zwycięzcy. Dyrygent poprosił publiczność o podpowiedź.

Nawiązano dialog.

Przedstawiciele publiczności zabrali głos.

Jednogłośnie wybrano Adama - jego sława po zaśpiewie psalmu niesie się w świecie kultury. Pięknie zaśpiewał cudne solo.

W sprawie kolejnych solówek zorganizowano po koncercie spotkane organizacyjne. Kolejną solówkę dostanie...

Prezes. Był z tego powodu bardzo zadowolony!

Kiełbaska Adama była ogromna.

Kiełbaska Oli była przeciętna, ale kijek przeciętny nie był...

Kiełbaska Marty była strasznie nudna...

Magda prócz kiełbaski upiekła pyszną sałatkę owocową.

A Przemek się cieszył, że nie przy powodzi, tylko przy ogniu sobie siedzi

Wszyscy zebrali się w jednym miejscu by ustalić plan działań.

Wyznaczono nagrodę dla tego który wymyśli najlepszy plan.

Prezes namawiał do wytężonej pracy.

Chórzyści z Chaps-u podeszli do pomysłu z entuzjazmem.

Niektórzy łączyli się w pary by obmyśleć lepszy plan.

Krzysiu zrobił dla wszystkich kiełbaski obciekające tłuszczem, by wszyscy mieli dużo cholesterolu i zapomnieli swoje pomysły - taka nieuczciwa forma zwalczania konkurencji.

Adam wymyślił, że będzie zbierał puste kubki na wodę i zacierał ręce, gdy komuś kończył się napój i mógł pozyskać kubek na wodę - powodziankę.

Ludzie obserwowali niebo szukając batmana.

Jacek się bardzo cieszył bo miał pusty kubek. Gdy był pełny nie był tak przejrzysty.

Niestety radość zniknęła - Adam porwał kubek Jackowi.

Gdy Ola się o tym dowiedziała, też posmutniała.

Gdy Prezes się o tym dowiedział postanowił ukarać Adama.

Kazał mu zjeść wszystko z tego stołu, by tak jak Smok Wawelski miał duże pragnienie i wypił później całą powódź.

Adam jadł i jadł...

Magda widząc to powiedziała "dość!" bo gdyby Adam wypił powódź to nie wiadomo, czy wygrałby Adam, czy Prezes, czy Ola czy Jacek. Magda miała własny pomysł.

Czas płynął nieubłagalnie...

Mietek zmieniał pary...

Krzysiu był bardzo szczęśliwy gdy została mu ostatnia kiełbaska. Chciał ją dać w prezencie Batmanowi, gdyby nadleciał. Gdy pozował do tego zdjęcia w ogóle nie patrzył na kiełbaskę.

Kiełbaska zaginęła w tajemniczych okolicznościach. Zadzwonił więc do Kamertona, może coś słyszał.

Kamerton zarzekał się, że on nie ma pojęcia co się stało z kiełbaską.

Uli w ogóle nie zależało na wymyślaniu. W końcu jako Pani Prezesowej takie nagrody należą się z urzędu. Medale, odznaczenia, doktory hause - to dla niej chleb razowy.

W tym czasie Kasia wymyśliła chytry plan.

Tymczasem Prezes zamiast wodą - zajmował się dziewczętami...

Plan Kasi robił się coraz poważniejszy.

Wzajemne rozmowy nabierały powagi. Nikt nie mówił już o Psalmie Adama.

Adam też nie myślał o psalmie, tylko popędzał swoje koleżanki, by szybciej opróżniały kubeczki. Gdy jedna z nich zaproponowała Adamowi picie po "studencku" - ten się zawahał.

Prezes namawiał Adama, by się zgodził.

Grzesiu próbował demonstrować jak to się robi.

Ola też chciała dostać całusa od Grzesia.

Ale Grzesiu nie miał już całusków. Dał więc Oli torbę pełną toruńskich pierników. Radość dawania i radośc otrzymywania - bezcenne.

Mewa z pewną nieśmiałością zdradzała szczegóły swego planu.

Dominik ją podsłuchał i uważał, że jej plan się uda..

Edek z podejrzliwością słuchał pomysłów chórzysty zza rzeki. Chciał on bowiem falę powodziową zwalczyć falą dzwiękową. Prezes w to nie uwierzył.

Cieszyło Prezesa, że sam tego nie wymyślił.

Michał był umiarkowanym optymistą w tej sprawie.

Przemeczek próbował nauczyć się zahipnotyzowania fali powodziowej własnym wzrokiem.

Niektórzy chcieli uchronić Chaps przed wielką wodą za pomocą parasoli.

Dziewczęta omawiały pojawiające się pomysły.

Dominik i Magda wymieniali się myślami.

Tymczasem pojawił się czerwony Batman, który prowadził za sobą stado robotników przymusowych, którzy mieli usypać wała przeciwpowodziowo-chaps-owego.

Gdy wybiłą północ - wszyscy znów się spotkali w jednym miejscu. Prezes ogłosił wyniki konkursu.

Pierwszą nagrodę przyznał i kazał wręczyć... sobie.

Nie wszyscy byli zadowoleni.

Michał zastanawiał się nad odebraniem Prezesowi nagrody. Ale Dona uspokajała Michała smyraniem po włosach.

Inni wiernie wznosili toasty za zwycięskiego Prezesa.

Potem okazało się, że wielka woda przestałą być problemem, gdy przybyła do chaps-u z kreseczką nad "o", że nie chodziło o powódź tylko o powodzenie a prawdziwe zalanie nie groziło budynkowi tylko zwykłemu członkowi Zdjęcie ugryzione szczerbatym zębem cenzury. Przedstawia ekspresjonistyczną wizję zalania zwykłą wodą powodziową.